W czasach, gdy coraz częściej mówi się o bioróżnorodności w miastach, kluczowym, a wciąż niedocenianym elementem pozostaje gleba. W opublikowanym w 2025 roku artykule naukowym przeanalizowałem wpływ dodatków próchnicznych na właściwości gleb trzech krakowskich parków: Parku Jordana, Parku Lotników Polskich oraz Parku Rzecznego Wilga. Badania pomagają zrozumieć, w jaki sposób działania renaturalizacyjne wpływają na właściwości gleby na obszarze stref biocenotycznych parków miejskich.
W doświadczeniu zastosowano dwa rodzaje materiału organicznego: kompost z miejskiej kompostowni oraz materiał glebowy z wierzchnich warstw gleb leśnych. Choć oba dodatki zmieniły parametry gleb (m.in. zawartość węgla organicznego, pojemność sorpcyjną czy dostępność składników pokarmowych), ich efekt był silnie zależny od lokalnych warunków siedliskowych danego parku. Oznacza to, że nawet przy użyciu tego samego materiału nie powstają identyczne warunki dla roślin, tworzą się różne mikrosiedliska. Szczególnie istotny jest wniosek praktyczny: skuteczność odbudowy siedlisk nie zależy wyłącznie od jakości użytego kompostu czy humusu, ale od specyfiki siedliskowej danego parku. Dla idei stref biocenotycznych oznacza to jedno: działania renaturalizacyjne muszą być projektowane indywidualnie dla każdego obiektu, z uwzględnieniem właściwości glebowych. Tylko świadome zarządzanie materią organiczną i strukturą gleb pozwala tworzyć trwałe, samoregulujące się fragmenty miejskiej przyrody, które realnie wspierają usługi ekosystemowe w miastach.
Link do artykułu:
Wpływ dodatków próchnicznych na właściwości gleb parków miejskich w Krakowie
